Wielu właścicieli domów stojących przed wyborem instalacji słonecznej zastanawia się, jak w praktyce sprawdza się nowoczesna fotowoltaika wschód zachód w zestawieniu z tradycyjnym układem nakierowanym prosto na południe. Decyzja ta rzadko powinna sprowadzać się wyłącznie do sumarycznej mocy wyrażonej w kilowatopikach, ponieważ o opłacalności całego przedsięwzięcia decyduje przede wszystkim korelacja profilu produkcji z realnym zapotrzebowaniem budynku na energię elektryczną. W tym artykule przedstawiamy metodykę rzetelnego porównywania projektów oraz wskazujemy, na jakie parametry symulacji godzinowych należy zwrócić uwagę, aby podjąć w pełni trafną decyzję inwestycyjną.
Spis treści:
- Fotowoltaika wschód zachód a układ południowy – różnice projektowe
- Czynniki techniczne: nachylenie dachu, azymut i zacienienie
- Dobowy profil generacji energii a autokonsumpcja
- Studium przypadku dla jednego budynku: zestawienie wariantów
- Korelacja z pracą pompy ciepła oraz klimatyzacji
- Dlaczego sama moc w kWp wprowadza w błąd?
- Często zadawane pytania (FAQ)

Fotowoltaika wschód zachód a układ południowy – różnice projektowe
Klasyczne podejście do energetyki prosumenckiej przez lata faworyzowało orientację południową jako jedyne optymalne rozwiązanie zapewniające maksymalną liczbę kilowatogodzin z każdego zainstalowanego wata mocy. W takim układzie moduły osiągają szczyt swoich możliwości w okolicach południa słonecznego, co generuje gwałtowny wzrost napięcia w sieci oraz ogromną nadwyżkę energii w godzinach, gdy większość domowników przebywa poza miejscem zamieszkania. Choć globalny roczny uzysk z połaci południowej pozostaje zazwyczaj najwyższy, to współczesne warunki rozliczeń oraz techniczne ograniczenia sieci dystrybucyjnych wymuszają zmianę sposobu projektowania mikroinstalacji.
Układ dwustronny, w którym generator zostaje podzielony na połać wschodnią oraz zachodnią, całkowicie przekształca krzywą wytwarzania energii w ciągu doby. Zamiast jednego, wąskiego i wysokiego piku w godzinach okołopołudniowych, otrzymujemy wypłaszczony profil z dwoma wyraźnymi okresami wzmożonej generacji: porannym oraz późnopopołudniowym. Taka charakterystyka pracy sprawia, że panele wschód zachód czy południe przestają być dylematem wyłącznie technicznym, a stają się zagadnieniem ekonomicznym związanym z harmonogramem zużycia prądu w konkretnym gospodarstwie domowym.
Warto pamiętać, że podział łańcuchów modułów na dwie przeciwległe połacie wymaga również odpowiedniego podejścia do doboru falownika. Urządzenie musi być wyposażone w co najmniej dwa niezależne punkty śledzenia mocy maksymalnej, co pozwala na bezkolizyjną pracę strony wschodniej i zachodniej bez strat wynikających z różnego poziomu nasłonecznienia. W tym kontekście nowoczesna fotowoltaika pozwala uzyskać stabilniejsze parametry pracy inwertera, który pracuje przez większą liczbę godzin na optymalnym poziomie sprawności, unikając długotrwałego przeciążenia termicznego w upalne południa.
Wielu inwestorów z północnej Polski zastanawia się, jak specyfika mikroklimatu wpływa na te założenia projektowe. W regionach nadmorskich, gdzie występuje wysoki udział promieniowania rozproszonego oraz częste zmiany zachmurzenia frontowego, przewaga południa nad orientacjami skośnymi ulega pewnemu zatarciu. Dlatego rzetelna fotowoltaika Pomorskie oraz w innych rejonach o zbliżonych warunkach insolacji musi opierać się na modelowaniu numerycznym uwzględniającym dane satelitarne z wielolecia, a nie na uproszczonych kalkulatorach ze stałym współczynnikiem wydajności.
Czynniki techniczne: nachylenie dachu, azymut i zacienienie
Kluczowym elementem wpływającym na całkowity uzysk fotowoltaiki orientacja dachu jest kąt nachylenia połaci w połączeniu z dokładnym odchyleniem od kierunków kardynalnych. O ile dla orientacji czysto południowej w warunkach polskich optymalny kąt nachylenia wynosi około 35 stopni, o tyle dla instalacji dwustronnej wschód-zachód optymalizacja wygląda zupełnie inaczej. Zbyt stromy dach o ekspozycji wschodniej lub zachodniej traci znaczną część promieniowania w godzinach południowych, natomiast dach o łagodnym spadku, rzędu 15-25 stopni, pozwala na przechwycenie dużej ilości energii także wtedy, gdy słońce znajduje się najwyżej na nieboskłonie.
Drugim fundamentalnym zjawiskiem jest zacienienie wzajemne oraz oddziaływanie przeszkód terenowych, takich jak wysokie drzewa, kominy, lukarny czy sąsiednie budynki. Przy projektowaniu instalacji dwustronnej ryzyko wystąpienia cienia rano na połaci wschodniej lub pod wieczór na zachodniej jest statystycznie wyższe niż w przypadku wolnej połaci południowej. Nawet niewielki cień rzucony na pojedyncze ogniwo może ograniczyć przepływ prądu w całym łańcuchu, dlatego symulacja 3D bryły budynku stanowi absolutny obowiązek inżynierski przy tego typu realizacjach.
W przypadku dachów płaskich lub o małym kącie nachylenia stosuje się konstrukcje aerodynamiczne wschód-zachód, które charakteryzują się zwartą zabudową i brakiem konieczności zachowywania znacznych odstępów między rzędami stołów. W układzie południowym każdy kolejny rząd modułów musi być odsunięty od poprzedniego, aby nie rzucać na niego cienia przy niskim kącie padania promieni zimą, co drastycznie ogranicza gęstość mocy na danej powierzchni dachu. Układ wschód-zachód w formie grzbietowej eliminuje ten problem, pozwalając na zagospodarowanie niemal całej dostępnej powierzchni dachu bez ryzyka wzajemnego przysłaniania.
Doświadczeni projektanci, wykorzystujący rozwiązania oferowane przez zespół inżynierów z serwisu problast.com.pl, zwracają uwagę na konieczność drobiazgowej weryfikacji nośności konstrukcji więźby dachowej. Równomierne rozłożenie modułów na dwóch połaciach zmniejsza jednostkowe obciążenie wiatrowe w porównaniu ze stromymi konstrukcjami nakierowanymi pod kątem na południe, co w strefach wiatrowych pasa nadmorskiego stanowi bardzo istotny atut z punktu widzenia bezpieczeństwa mechanicznego całej konstrukcji.
Dobowy profil generacji energii a autokonsumpcja
W tradycyjnej instalacji południowej krzywa produkcji przyjmuje kształt dzwonu Gaussa z gwałtownym wznosem od godziny 10:00 do 14:00. Problem polega na tym, że w standardowym gospodarstwie domowym profil zapotrzebowania jest zazwyczaj dwuszczytowy: poranny, związany z przygotowaniami do wyjścia do pracy i szkoły, oraz popołudniowo-wieczorny, gdy mieszkańcy wracają, gotują, piorą i korzystają ze sprzętów RTV oraz AGD. W efekcie instalacja południowa generuje w godzinach szczytu olbrzymią nadprodukcję, która musi zostać oddana do sieci elektroenergetycznej po dynamicznych cenach rynkowych lub po stawkach net-billingu, które w godzinach południowych bywają najniższe.
Z kolei układ wschód-zachód generuje energię w sposób o wiele bardziej zbieżny z naturalnym rytmem dobowym domowników. Połać wschodnia zaczyna wytwarzać prąd od wczesnych godzin porannych, bezpośrednio zasilając czajniki, ekspresy do kawy czy systemy przygotowania ciepłej wody użytkowej. Z kolei połać zachodnia podtrzymuje wysoką produkcję aż do późnych godzin popołudniowych i letnich wieczorów, co pozwala na bezpośrednie zasilenie domowych odbiorników bez konieczności pobierania drogiej energii z sieci dystrybucyjnej.
Zwiększenie autokonsumpcji bezpośredniej jest najskuteczniejszym sposobem na skrócenie okresu zwrotu z inwestycji, ponieważ każda kilowatogodzina zużyta na miejscu pozwala uniknąć nie tylko kosztu samego zakupu energii czynnej, ale także opłat dystrybucyjnych zmiennych, opłaty mocowej i opłaty OZE. O ile w instalacji południowej autokonsumpcja bez magazynu energii rzadko przekracza 20-25 procent, o tyle przy prawidłowo zwymiarowanym systemie wschód-zachód wskaźnik ten może naturalnie wzrosnąć do 30-38 procent, zależnie od stylu życia domowników.
Warto również zauważyć, że przy zbilansowanym profilu generacji mniej obciążamy domowy falownik oraz lokalną sieć niskiego napięcia. Ogranicza to ryzyko wyłączania się inwertera na skutek przekroczenia dopuszczalnego napięcia 253 V, co bywa zmorą właścicieli instalacji południowych na gęsto zabudowanych osiedlach domów jednorodzinnych, gdzie w słoneczne południa sieć staje się całkowicie nasycona energią ze słońca.
Studium przypadku dla jednego budynku: zestawienie wariantów
Aby rzetelnie porównać oba rozwiązania, przeprowadziliśmy szczegółowe modelowanie numeryczne dla modelowego budynku jednorodzinnego o powierzchni użytkowej 160 m², zlokalizowanego w okolicach Trójmiasta. Dach budynku jest dwuspadowy, o symetrycznym kącie nachylenia 30 stopni. W analizie założono brak zewnętrznych przeszkód terenowych powodujących cień oraz roczne zapotrzebowanie na poziomie 6500 kWh, wynikające z bytowego zużycia prądu, pracy pompy ciepła na potrzeby CO i CWU oraz klimatyzacji używanej w sezonie letnim.
W wariancie A zaprojektowano instalację o mocy 8,0 kWp skierowaną idealnie na południe (azymut 0 stopni), wykorzystującą 18 modułów o mocy 445 Wp rozmieszczonych na jednej połaci. W wariancie B zastosowano tę samą łączną moc 8,0 kWp, lecz rozłożoną symetrycznie: 9 modułów na połaci wschodniej (azymut -90 stopni) oraz 9 modułów na połaci zachodniej (azymut +90 stopni). W obu przypadkach uwzględniono ten sam sprawnościowo falownik trójfazowy o mocy 8 kW z dwoma trackerami MPPT oraz rzeczywiste dane meteorologiczne typowego roku referencyjnego.
| Parametr porównawczy | Wariant A: Dach Południe (30°) | Wariant B: Dach Wschód-Zachód (30°) |
|---|---|---|
| Łączna moc zainstalowana (kWp) | 8,00 kWp | 8,00 kWp (2x 4,00 kWp) |
| Prognozowany uzysk roczny (kWh) | 8 240 kWh | 6 950 kWh |
| Wskaźnik wydajności jednostkowej (kWh/kWp) | 1 030 kWh/kWp | 868 kWh/kWp |
| Współczynnik autokonsumpcji bezpośredniej | 21% (1 730 kWh) | 33% (2 293 kWh) |
| Energia oddana do sieci (kWh) | 6 510 kWh | 4 657 kWh |
| Maksymalna moc chwilowa falownika | 7 450 W | 5 200 W |
Z powyższego zestawienia wynika jednoznaczny wniosek: połać południowa wygenerowała w skali roku o niemal 16 procent energii więcej, jednak to wariant wschód-zachód pozwolił na bezpośrednie skonsumowanie dodatkowych 563 kWh energii w miejscu jej wytworzenia. W warunkach systemu net-billing, gdzie sprzedaż energii następuje po cenach rynkowych RCEm (często zaniżonych w godzinach szczytu słonecznego), a odkup z sieci obarczony jest pełną stawką taryfową wraz z dystrybucją, wartość finansowa uzyskana z wyższej autokonsumpcji w wariancie B niemal w całości zrekompensowała mniejszą produkcję sumaryczną.
Co więcej, maksymalna moc chwilowa w wariancie wschód-zachód wyniosła jedynie 5,2 kW, podczas gdy układ południowy osiągał wartości rzędu 7,45 kW. Oznacza to, że dla instalacji wschód-zachód inwestor mógłby zastosować mniejszy falownik o mocy 6 kW zamiast 8 kW, uzyskując oszczędność na etapie zakupu osprzętu oraz zapewniając stabilniejszą pracę urządzenia przy niższych obciążeniach w dni pochmurne.
Korelacja z pracą pompy ciepła oraz klimatyzacji
Oceniając profil produkcji instalacji fotowoltaicznej, nie można pominąć specyfiki nowoczesnych odbiorników energii cieplnej i chłodniczej. Klimatyzacja domowa pracuje z najwyższą intensywnością w upalne, letnie dni, jednak jej szczytowe obciążenie przypada na godziny od 13:00 do 19:00, gdy nagrzane słońcem ściany i dach budynku oddają zakumulowane ciepło do wnętrza pomieszczeń. W tym okresie instalacja południowa szybko obniża swoją wydajność ze względu na zmianę azymutu słońca oraz spadek sprawności rozgrzanych krzemowych ogniw fotowoltaicznych.
W takim scenariuszu połać zachodnia okazuje się bezkonkurencyjna. Gdy temperatura na zewnątrz osiąga dzienne maksimum, a klimatyzatory pracują na pełnych obrotach, moduły skierowane na zachód generują największą ilość prądu. Energia słoneczna jest wówczas natychmiast pochłaniana przez agregaty chłodnicze, co eliminuje konieczność zasilania klimatyzacji z sieci elektroenergetycznej w najdroższym paśmie taryfowym. Zjawisko to sprawia, że profesjonalna fotowoltaika zaprojektowana w układzie dwustronnym stanowi niemal idealny bufor energetyczny dla letniego chłodzenia budynków.
Z kolei w przypadku powietrznej pompy ciepła działającej na potrzeby centralnego ogrzewania, sytuacja przedstawia się odmiennie w zależności od pory roku. Zimą, od grudnia do lutego, słońce wędruje bardzo nisko nad horyzontem, a dni są krótkie. W tym okresie układ południowy produkuje zauważalnie więcej prądu niż połać wschodnia i zachodnia, ponieważ niski kąt padania promieni sprzyja modułom zorientowanym ściśle na południe. Różnice te sięgają wówczas nawet 25-35 procent na korzyść wariantu A.
Jednak w okresach przejściowych – w marcu, kwietniu, wrześniu oraz październiku – gdy pompa ciepła nadal dogrzewa dom i przygotowuje ciepłą wodę użytkową, instalacja wschód-zachód zapewnia dłuższe okno czasowe bezpośredniego zasilania sprężarki w ciągu dnia. Zamiast krótkiego impulsu w południe, pompa może pracować ze stałą, niską modulacją inwertera od godziny 8:00 do 17:00, co jest zjawiskiem wybitnie korzystnym dla jej żywotności mechanicznej i współczynnika SCOP.
Modelowanie zysków energetycznych nie powinno opierać się na sumarycznych wartościach rocznych. Prawdziwą opłacalność inwestycji weryfikuje się na poziomie godzinowej korelacji krzywej generacji ze specyfiką termodynamiczną budynku i nawykami domowników.
Dlaczego sama moc w kWp wprowadza w błąd?
Wielu niedoświadczonych inwestorów popełnia błąd polegający na bezpośrednim porównywaniu ofert instalatorów wyłącznie przez pryzmat kosztu jednego kilowatopika (zł/kWp) oraz deklarowanej mocy znamionowej paneli. Taka metoda oceny jest całkowicie zwodnicza, ponieważ 8 kWp na dachu południowym to zupełnie inna instalacja niż 8 kWp na dachu wschód-zachód pod względem fizyki pracy, obciążenia falownika oraz profilu finansowego. Zestawianie tych wartości bez wglądu w symulację roczną prowadzi do błędnych wniosków ekonomicznych.
Dla dachu wschód-zachód inwestor niemal zawsze ma możliwość bezpiecznego przewymiarowania generatora fotowoltaicznego względem falownika o 30, a nawet 45 procent (wskaźnik DC/AC na poziomie 1,35–1,45). Wynika to z faktu, że obie połacie nigdy nie pracują z pełną mocą znamionową w tym samym momencie. Gdy strona wschodnia osiąga swoje maksimum, strona zachodnia dopiero się wybudza, i odwrotnie. Dzięki temu można zastosować tańszy falownik o mniejszej mocy znamionowej, który przez większość dnia będzie pracował z optymalną sprawnością konwersji prądu stałego na przemienny.
Prawidłowo wykonany projekt inżynierski musi zawierać godzinową symulację produkcji w oparciu o pliki pogodowe TMY (Typical Meteorological Year) dla danej lokalizacji geograficznej. Taka symulacja wykazuje, ile dokładnie kilowatogodzin zostanie wyprodukowanych w każdym miesiącu roku, jak kształtują się straty wynikające ze współczynnika temperaturowego modułów oraz jakie straty generuje okablowanie i konwersja DC/AC. Dopiero nałożenie tych danych na dobowy profil zużycia budynku pozwala na precyzyjne wyliczenie wskaźnika ROI (zwrotu z inwestycji).
Pomijanie tych zależności skutkuje często przewymiarowaniem instalacji południowej, która w słoneczne dni wysyła do sieci gigantyczne ilości energii po mało atrakcyjnych stawkach, generując przy tym problemy z wyłączaniem się inwertera. W przypadku dachu dwustronnego kluczem jest zoptymalizowanie powierzchni pod kątem jak najdłuższego dostarczania energii o umiarkowanym natężeniu, co przekłada się na znacznie wyższy komfort eksploatacji domowej sieci elektrycznej.
Często zadawane pytania (FAQ)
Czy instalacja wschód-zachód wymaga droższego falownika?
Nie, instalacja dwustronna nie wymaga droższego falownika, a w wielu przypadkach pozwala wręcz na zastosowanie tańszego urządzenia o mniejszej mocy znamionowej. Warunkiem koniecznym jest jednak wybór inwertera wyposażonego w co najmniej dwa niezależne układy MPPT, co obecnie stanowi standard w większości urządzeń trójfazowych dostępnych na rynku. Każda z połaci podłączana jest do osobnego wejścia, co eliminuje straty wynikające z nierównego naświetlenia.
Ze względu na to, że połać wschodnia i zachodnia nigdy nie osiągają szczytu produkcji w tym samym momencie, moc szczytowa całej instalacji rzadko przekracza 70-75% sumarycznej mocy zainstalowanych modułów. Pozwala to na zastosowanie falownika o mocy mniejszej o 20-30% w stosunku do łącznej mocy paneli bez ryzyka utraty energii w wyniku tzw. clippingu (obcinania mocy szczytowej).
Mniejszy falownik to nie tylko niższy koszt zakupu, ale także niższe napięcie startowe, co oznacza, że urządzenie rozpoczyna pracę wcześniej rano i wyłącza się później wieczorem. W efekcie całkowity koszt aparatury elektrycznej przy dachu dwustronnym bywa porównywalny lub nawet niższy niż przy klasycznym układzie południowym.
Warto również zwrócić uwagę na dłuższą żywotność komponentów elektronicznych falownika pracującego w układzie wschód-zachód. Urządzenie nie jest narażone na wielogodzinne, skrajne obciążenia prądowe i termiczne w środku dnia, co bezpośrednio przekłada się na stabilniejszą pracę układów chłodzenia i mniejsze ryzyko awarii.
O ile mniej energii w skali roku wyprodukuje dach wschód-zachód w porównaniu do południa?
W warunkach klimatycznych panujących w Polsce instalacja fotowoltaiczna skierowana na wschód i zachód produkuje średniorocznie od 12 do 18 procent mniej energii elektrycznej niż instalacja o identycznej mocy skierowana idealnie na południe pod optymalnym kątem. Ostateczna wielkość tej różnicy zależy przede wszystkim od kąta nachylenia połaci dachowych: im dach jest bardziej płaski, tym różnica w uzyskach staje się mniejsza.
Dla dachu o nachyleniu 20 stopni strata względem orientacji południowej wynosi zazwyczaj tylko około 10-12 procent. Jednak przy dachu stromym, o kącie 45 stopni, różnica ta może pogłębić się do 22-25 procent, ponieważ stroma połać zachodnia jest rano całkowicie odcięta od bezpośrednich promieni słonecznych, a połać wschodnia traci na efektywności w godzinach popołudniowych.
Należy jednak pamiętać, że mniejsza produkcja brutto nie oznacza gorszego wyniku finansowego. W systemie net-billingu energia skonsumowana na bieżąco ma znacznie wyższą wartość niż energia oddana do sieci, co sprawia, że wyższa autokonsumpcja w układzie dwustronnym w dużej mierze niweluje stratę wynikającą z mniejszego wolumenu wyprodukowanych kilowatogodzin.
W bilansie ekonomicznym warto także uwzględnić unikanie strat wynikających z wyłączeń inwertera przy zbyt wysokim napięciu sieciowym w południe. Instalacje południowe tracą z tego powodu nawet kilkaset kilowatogodzin rocznie, podczas gdy instalacje wschód-zachód pracują nieprzerwanie dzięki niższemu prądowi chwilowemu.
Jaki kąt nachylenia dachu jest optymalny dla instalacji wschód-zachód?
W przeciwieństwie do orientacji południowej, gdzie dąży się do nachylenia rzędu 35 stopni, dla instalacji wschód-zachód im mniejszy kąt nachylenia dachu, tym lepsze parametry generacji rocznej. Optymalny zakres nachylenia połaci w tym układzie wynosi od 10 do 25 stopni. Przy takim kącie obie połacie efektywnie wychwytują promieniowanie rozproszone oraz bezpośrednie przez większą część dnia.
Jeżeli kąt nachylenia dachu wynosi poniżej 10 stopni, pojawia się problem z naturalnym samooczyszczaniem się modułów podczas opadów deszczu, co wymusza częstsze mycie instalacji w celu usunięcia pyłów, pyłków roślinnych i zalegającego brudu. Z kolei kąt powyżej 35 stopni powoduje zbyt głębokie zacienianie przeciwległej połaci i drastyczny spadek produkcji w godzinach okołopołudniowych.
Na dachach płaskich standardem stało się stosowanie balastowych konstrukcji aerodynamicznych o nachyleniu modułów wynoszącym dokładnie 10 lub 15 stopni w układzie grzbietowym (domek). Rozwiązanie to gwarantuje minimalny opór wiatru, eliminuje wzajemne zacienianie rzędów i pozwala na maksymalne wykorzystanie dostępnej powierzchni dachu przy zachowaniu optymalnych uzysków.
W przypadku istniejących domów ze stromymi dachami dwuspadowymi (powyżej 40 stopni) zaleca się wykonanie szczegółowej symulacji opłacalności. Czasem lepszym rozwiązaniem w takim przypadku okazuje się montaż modułów na jednej z połaci z zastosowaniem optymalizatorów mocy lub poszukanie dodatkowego miejsca na wiacie garażowej czy budynku gospodarczym.
Czy w układzie wschód-zachód potrzebne są optymalizatory mocy?
W standardowej konfiguracji, w której połać wschodnia i połać zachodnia tworzą dwa osobne, jednorodne łańcuchy podłączone do oddzielnych wejść MPPT falownika, stosowanie optymalizatorów mocy pod każdym modułem nie jest wymagane. Falownik bez problemu samodzielnie odnajduje punkt mocy maksymalnej dla każdego ze stringów z osobna, co pozwala zachować wysoką sprawność bez generowania dodatkowych kosztów inwestycyjnych.
Optymalizatory stają się jednak niezbędne w sytuacji, gdy na którejś z połaci występuje lokalne, dynamiczne zacienienie – na przykład od komina, lukarny, słupa energetycznego czy rosnących w pobliżu drzew. Wówczas zacieniony moduł w tradycyjnym łańcuchu obniżałby sprawność całego szeregu, a zastosowanie optymalizatora pozwala na odizolowanie jego słabszej pracy i utrzymanie optymalnego natężenia prądu w pozostałych panelach.
Innym przypadkiem uzasadniającym użycie optymalizatorów jest konieczność połączenia modułów o różnej orientacji w jeden wspólny łańcuch (tzw. string mieszany), co bywa konieczne przy bardzo małych instalacjach lub specyficznych ograniczeniach napięciowych falownika. W takich zaawansowanych topologiach systemy optymalizacji modułowej gwarantują poprawność pracy całego generatora.
Podsumowując, decyzja o wdrożeniu optymalizatorów powinna zawsze wynikać z geometrii dachu i analizy zacienienia w programie inżynierskim. W czystym, niezacienionym układzie wschód-zachód dodatkowa elektronika przy modułach nie przyniesie zauważalnych zysków energetycznych, a jedynie podniesie koszt początkowy całej instalacji.
Zapraszamy do zapoznania się z pozostałymi analizami i artykułami technicznymi dostępnymi w naszym portalu wiedzy pod adresem stories.problast.com.pl, gdzie regularnie publikujemy praktyczne poradniki z zakresu nowoczesnych technologii instalacyjnych i odnawialnych źródeł energii.
